اتاق صفری بیزار
تنفر شاید زشت ترین واژه ی دنیا
دربارهء من: شاید تا حالا عاشق کسی شده باشی.شاید خاطره های زیادی رو در مورد ادمای عاشق خونده باشی.ادمایی که از دنیا و زندگی خسته شدن.زمانی که عشقشون ترکشون میکنه. ولی قضیه من و امثال من فرق میکنه.میدونی سخت ترین شکنجه تو دنیا چیه؟اینکه هیچ کس تو رو دوست نداشته باشه. ولی سخت تر از اون اینکه تو دنیا هیچکسو دوست نداشته باشی.ادمی که از همه و همه چی متنفره... دلیلشو خودم هم نمیدونم ولی دیگه تحمل ندارم.تحمل تنفر و بیزاری.دلم میخواد بتونم تنفر و از وجودم بیرون کنم. شاید تلخ ترین غم من تنفر باشه.
پروفایل منتظر
ایمیل مدیر وبلاگ
» تنها
» گمشده
» امروز
» من...دختری از شهر مرگ
» تنها به دور از عشق
» صفر...
» من که هستم؟؟
» وای ادم ها!
كدهای جاوا وبلاگ
» دلتنگی(۱)
» گمشده(۱)
» بیزاری(۱)
» تنفر(۱)
» خفقان(۱)
» ازادی(۱)
» عشق مجازی(۱)
» بیکس(۱)
» صفر ساکن(۱)
» تنفر پنهان(۱)
» مینویسم تا بمانم
» کلبه ی تنهایی(حیسن
» ابی زلال و روان
» غروب شیرین
» حامد بلاگ
» دو خواهر
» اقاقیا
» کویر
» باران
» راز کوچه
» خیال خیس
» بانک عشق
» بی قراره زهرا
» زیر چتر زندگی
» غروب غربت ترانه
» ورود بدون بوفالو ممنوع
» لیست وبلاگ های تخصصی
+ صفر...
روبروی مانیتور نشسته ام.روی صندلی ساکت و سرد اتاق.تنها صندلی ساکن خانه. تنها نشسته ام و فکر میکنم.فکر میکنم به یک عدد. عددی که زندگی ام را مدیون اویم.صفری بزرگ و تو خالی.عددی که به من یاد داد رود زندگی هنوز هم جاریست.رودی که میخواهد به اقیانوس بریزد.
وقتی دلتنگ شدی.وقتی دلتنگ میشوم می اییم پشت همین صفحه. همین مانیتور. این قرارمان باشد.میدانم ان دور ها کسی است که صدایم را میشنود.نگاهم را میبیند. کسی که شبیه من است. خود من است.صفری سفید و ساکن...